İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ : Eskişehir 1. Sulh Hukuk Mahkemesi
TARİHİ : 17/02/2015
NUMARASI : 2014/1058-2015/261

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalıve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, erken tahliye nedeniyle yoksun kalınan kira alacağı, aydınlatma ve ısıtma bedellerinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş,hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkiline ait taşınmazın 02/04/2012 başlangıç tarihli, 10 yıl süreli sözleşme ile davalıya kiralandığını, davalının 24/03/2014 tarihli dilekçesi ile müvekkili kuruma başvurarak sözleşmeyi 31/03/2014 tarihinden geçerli olmak üzere tek taraflı olarak feshettiğini bildirdiğini, 03/04/2014 tarihinde yapılan kontrolde işyerinin faaliyetinin durulduğunun tutanakla tespit edildiğini, davalı kiracının gerek kanun gerekse şartname ve sözleşme hükümlerine aykırı biçimde ve tek taraflı olarak sözleşmeyi feshettiği belirterek 02/04/2014-01/04/2015 dönemine ilişkin 28.298,00.TL kira bedeli, 534,27 TL gecikme zammı, kira bedeline ait 5.093,64 TL tutarında KDV, 22/02/2014-24/03/2014 dönemine ait 292,60.TL ısıtma bedeli ve yine aynı döneme ait 105,62 TL tutarında aydınlatma gideri olmak üzere toplam 34.324,13.TL alacağın tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili, talep edilen ısıtma bedeli ve aydınlatma giderine ilişkin alacağı kabul ettiklerini, taşınmazın yeniden kiraya verilmesi süresini aşan kira bedellerinden sorumlu olmadıklarını beyan etmiştir.
1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;
Hükme esas alınan 02/04/2012 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin 17.maddesinde “İşletici, taşınmazı sözleşme süresi içinde tahliye edeceği zaman en az 15 gün önce yazılı olarak idareye bildirecektir. Kira sözleşmesi fesh edilen kiracının kira bedelinden işlememiş aylara ait kısmı kendilerine ödenmeyerek Belediye’ye irad kaydedilecektir. Aynı uygulama peşin ödenen aylık kiralar için da geçerlidir.” hükmüne yer verilmiştir. Davalı kiracı, 24/03/2014 tarihinde, 31/03/2014 tarihi itibariyle taşınmazı tahliye edeceğini bildirmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davaya konu taşınmazın aynı şartlarla 6 aylık süre içerisinde kiraya verilebileceği belirtilmiş, Mahkemece, bilirkişi raporu ile belirlenen 6 aylık kira bedelinin tahsiline karar verilmiştir. Kira sözleşmesinin 17. maddesindeki düzenleme ile
kiracıya 15 gün önceden tek taraflı feshi ihbarla kira sözleşmesini sona erdirme hakkı tanındığına göre, taraflar kendi aralarında makul süreyi 15 gün olarak belirlemişlerdir. Bu nedenle Mahkemece, sözleşmede belirlenen 15 günlük süre makul süre olarak kabul edilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken 6 aylık kira bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesi doğru değildir.
Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.
SONUÇ:Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

“İçtihat Metni”

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava ödenmeyen kira alacağının ve erken tahliye nedeniyle kira kaybı alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili dava dilekçesinde; Davaya konu fabrika ve idare binasının 04/07/2013 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile 10/08/2013 tarihine kadar 10.000,00 TL bedel ile davalıya kiralandığını, davalının belirlenen sürede taşınmazı tahliye etmediğini, 23/10/2013 tarihinde kiralananı terk ettiğini, ancak TBK’na göre kira süresi kendiliğinden 10/08/2013 tarihinden geçerli olmak üzere bir yıl daha uzadığını, davalının erken tahliye etmesi nedeniyle dava konusu taşınmazın ancak 01/12/2013 tarihinde kiraya verebildiğini, davalının 10.10.2013 tarihine kadarki kira bedellerini ödediğini, sonrasında kira bedeli ödemediğini belirterek 10.10.2013 tarihinden taşınmazın yeniden kiralandığı tarih olan 01.12.2013 tarihine kadar olan kira bedeli 13.513,50 TL nin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı vekili davaya konu taşınmazı 24.09.2013 tarihinde tahliye ettiklerini, araya bayram tatili girince temizlik işlerini 23.10.2013 tarihinde bitirdiklerini, davacıya kira borçlarının olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davacının talep ettiği alacağın uygun bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi incelemesi yapılmadan davanın kabulüne karar verilmiştir.
Taraflar arasında 04.07.2013 başlangıç ve 10.08.2013 bitiş tarihli, 10.000 TL bedelli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı dava dilekçesinde taşınmazın tahliye edildiği tarih olan 23.10.2013 tarihine kadar olan 13 günlük kira alacağı ve tahliye sonrası taşınmazın yeniden kiraya verildiği tarih olan 01.12.2013 tarihine kadar olan makul süre kira alacağının tahsilini istemiştir. Taşınmazın tahliye edildiği tarihe kadar olan 13 günlük kira alacağının ödendiğini davalı ispat edememiş olmakla 10.10.2013 ila 23.10.2013 arası kira borcunun ödenmediği sabittir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık tahliye sonrasında davalı kiracının makul süre kira borcunun ne kadar olduğuna ilişkindir.
Kiracının kira süresi sona ermeden kira sözleşmesini tek taraflı olarak feshederek kiralananı tahliye etmesi durumunda kural olarak kira süresinin sonuna kadar kira parasından sorumludur. Bununla birlikte davacı kiralayanın 818 sayılı Borçlar Kanunu’ nun 98. maddesinin yollamasıyla 44. maddesi gereğince kira sözleşmesinden kaynaklanan yükümlülüğünden dolayı bu yerin yeniden kiralanması konusunda gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi için kendisine düşen ödevi yapması gerekir. O halde, davacının zararı tahliye tarihinden kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Mahkemece mahallinde konusunda uzman bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak dava konusu yerin aynı şartlarda ne kadar sürede kiraya verilebileceği hususunda denetime elverişli ve hüküm kurmaya yeterli bilirkişi raporu alınarak, tahliyeden sonra kiracının sorumlu olduğu kira parası miktarının belirlenmesi gerekirken, mahallinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmaksızın, taşınmazın fabrika binası olması nedeniyle istenen kira alacağının uygun bulunduğundan bahisle davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.
Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 Sayılı HMK’ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.